|
|
|
AŞK UYDURDUĞUMUZ GÜZEL BİR YALAN |
Sevgimiz'e hoşgeldiniz
|
|
Aşk, Uydurduğumuz En
Güzel Yalan!
Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye gittiğin
değildi önemli olan... Kiminle gittiğin, hangi
havayı soluduğun, hangi şehrin, hangi sokağında
yürüdüğün önemli değildi. Sen içimden
gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait, seninle
gitmişti.
Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.
“Bana kalan,
Beni kalansız bölen bu şehir.
Ah! bu şehir, yalan şehir”
demek isterdim; ama yalan olan sendin. Benim
yarattığım, inanmak için yıllarımı harcadığım
kocaman bir yalandın sen. Gerçek olduğunu
gördüm. Sen gittin...
Aslında içimden giden sevgili değildi. Ben
sadece, yalanıma inanmıştım. O, gerçekti... Aşk
bitmişti. Düşünüyorum da acaba aşk, ruhumuzun
derinliklerinde yaratılan koca bir yalan mı?
Şiirde, müzikte ya da sözde, nerede aşk varsa
orada bir de yalan yok mu? Aşk ve yalan, güzel
ile çirkin, iyi ile kötü gibi birbirini
besleyen, değiştiren ve dönüştüren; biri olmadan
diğeri varolamayan ya da anlamsız kalan evrimin
temel dinamiklerinden ikisi olabilir mi? Ya da
aşk, yalana sesdeş mi? “Seni seviyorum” derken,
aslında içimizde yarattığımız en güzel yalana
övgüler mi düzüyor, kendimize olan
hayranlığımızı mı dile getiriyoruz?
“Bir gün içimden gittin, anladım.”
Aşk, uydurduğumuz en güzel yalan! Ve aşk, yalan
varsa aşktı.
İnsanın doğasında var. Doğrular ne kadar da az
cezbeder bizi. Yasaklı ya da yanlış ne varsa,
yaptıklarımız hanesine yazmak isteriz.
Durduralamaz bir dürtüdür bu. Yalanı bazen istem
dışı kullanırız. Söyleyen biz değilizdir ama,
söyleten ta kendimizdir.
İçimizdeki yasaklı kimliktir O:
Mülkiyet duygusu ve egosu olağanüstü gelişmiş;
ihtiraslı, doyumsuz ve aşka her zaman hazır.
Pembedir, mavidir ve daha çok kırmızı. Cıvıl
cıvıldır, yerinde duramaz. Yaz gibidir: Islak ve
sıcak. Zaafları vardır, yasak ve güzel olan
herşeye. O cennetteki en güzel meyveyi tadan,
ilk ihaneti gerçekleştirendir. Kısacası O,
yaşayan tarafımızdır. En güzel anılarımız, en
heyecanlı anlarımızdır...
Bir gün içimden gittin, anladım. Nereye ve neden
gittiğin değildi önemli olan... Kiminle
gittiğin, hangi havayı soluduğun, hangi şehrin,
hangi sokağında yürüdüğün önemli değildi. Sen
içimden gitmiştin... İçimde ne varsa bana ait,
seninle gitmişti.
Renklerim, ruhumdaki yaz, güneşim gitmişti.
|
|
|
|
|
